Όταν κάποτε ρωτήθηκα για το ποιος κατά την γνώμη μου είναι ο πιο πετυχημένος Κύπριος ποδοσφαιριστής, που είδαν ποτέ τα ματιά μου τότε… χωρίς κανένα δισταγμό και ενδοιασμό απάντησα ότι αυτή η θέση στην δική μου ποδοσφαιρική συνείδηση ανήκει στον Γιώργο Σαββίδη. Τον άνθρωπο που απ’ τις αλάνες του Τακτακάλα βρέθηκε να ηγείται της ΑΕΚ Αθηνών δείχνοντας  σε όλους ότι το τρίπτυχο  ταλέντο-θέληση-αποφασιστικότητα όταν πάρει σάρκα και οστά τότε μπορεί να κάνει θαύματα!

Ο Γιώργαρος ή αλλιώς ο «Κουμπάρος» όπως χαϊδευτήκαν τον αποκαλούσαν οι φίλοι της ΑΕΚ, απόδειξε περίτρανα σε μια εποχή μάλιστα, που το ποδόσφαιρο μας και γενικά ο Κύπριος ποδοσφαιριστής δεν ήταν και τόσο ψηλά στην υπόληψη κάποιων ότι και στην Μεγαλόνησο υπάρχουν παίκτες κλάσεως, ανοίγοντας παράλληλα με την σπουδαία παρουσία του μια και καλή το δρόμο σε όσους επιθυμούσαν να αγωνιστούν και να κάνουν καριέρα στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα. 

Με το «καλημέρα» πρωταγωνιστής...
Μεταγράφηκε στην Ομόνοια από τον Ολυμπιακό το καλοκαίρι του 1981 και παρά το νεαρό της ηλικίας του (20 ετών) κάνει ονειρεμένο ντεμπούτο την ποδοσφαιρική περίοδο, που ακολουθεί αφού βοηθά τα μέγιστα την ομάδα της Λευκωσίας να κατακτήσει το νταμπλ εκείνη την ποδοσφαιρική περίοδο δείχνοντας σε όλους ότι ένα μεγάλο «αστέρι» άρχισε να ανατέλλει για τα καλά…

Τα δυο γκολ του στο δεύτερο τελικό του Κυπέλλου κόντρα στον Απόλλωνα καθώς και η καθολική του συνεισφορά στην εκπληκτική πορεία του «τριφυλλιού» στον μαραθώνιο του πρωταθλήματος τον κάνουν αγαπητό στο «πράσινο» λαό αφού στο πρόσωπο του έδειχναν να βρίσκουν τον αντικαταστατή του μεγάλου Σωτήρη Καϊάφα στο τομέα του σκοραρίσματος και όχι μόνο!

Παράλληλα καλείται και στην Εθνική Αντρών ένα γεγονός, που δείχνει ολοφάνερα πια ότι αυτός ο νεαρός γεννήθηκε για να πρωταγωνιστήσει και όχι να χαθεί όπως αρκετοί άλλοι, που ξεκίνησαν με όνειρα αλλά στο τέλος βρέθηκαν στα αζήτητα!           

Το «άλογο» τρέχει με χίλια…
Μπορεί με την αποχώρηση του Σωτήρη Καϊάφα στο τέλος της σαιζόν 83-84  πολλοί να ήσαν αυτοί, που πίστεψαν πως η Ομόνοια θα έκανε την δικιά της  «κοιλιά» που λέμε και στη ποδοσφαιρική διαλεκτό μετά τα τρία διαδοχικά πρωταθλήματα, που κατέκτησε όμως οι «πράσινοι» δείχνουν ασταμάτητοι! Με τον Γιώργο Σαββίδη αργά αλλά σταθερά να αρχίζει να ηγείται του «τριφυλλιού» κατακτούν ακόμη ένα πρωταθλήματα φθάνοντας τα τέσσερα συνεχόμενα.

Το «άλογο» (έτσι τον αποκαλούσαν οι φίλοι της Ομονοίας) τρέχει με χίλια παρασέρνοντας τους πάντες στο διάβα του και με ένα κράμα σπουδαίων ποδοσφαιριστών διπλά του κάνει την Ομόνοια ακόμη μεγαλύτερη. Συνάμα το ταλέντο του γίνεται γνωστό και εκτός συνόρων απασχολώντας αρκετούς ειδικά από Ελλάδα μεριά.

Με κύρια του χαρακτηριστικά την εξυπνάδα, την γρηγοράδα με την μπάλα στα πόδια αλλά και με την εκτελεστική του δεινότητα θα διαπρέψει και θα γίνει ο σταρ της εποχής. Συγκεκριμένα την περίοδο 84-85 αναδεικνύεται σε πρώτο σκόρερ του πρωταθλήματος με 24 τέρματα ενώ με τον Σπαζ Τσεβίζοβ συγκροτούν ένα από τα καλυτέρα επιθετικά δίδυμα στην ιστορία του Κυπριακού Ποδοσφαίρου. Χαρακτηριστική η περίοδος 86-87  οπού μαζί πετυχαίνουν 53 γκολ δίνοντας και πάλι το τίτλο του πρωταθλήματος στην Ομόνοια μετά από στάση ενός χρόνου.

Ο Σαββίδης είναι δίχως άλλο ο καλύτερος Κύπριος ακραίος επιθετικός και οι «σειρήνες» από την Ελλάδα δεν αργούν να ηχήσουν για τα καλά στα αυτιά του αφού οι εμφανίσεις του με το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα κόντρα στην Εθνική Ελλάδος για την προκριματική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 88’ ήταν πέρα για πέρα από συγκλονιστικές!

Η ΑΕΚ, οι τίτλοι, και το περιβραχιόνιο του αρχηγού
Το καλοκαίρι του 87’ θα τον βρει στην Αθηνά και συγκεκριμένα στην ομάδα της ΑΕΚ, που πιστεύει στις δυνατότητες του Κυπριού και τον εντάσσει στο δυναμικό της μια κίνηση, που θα χαρακτηριστεί στην πορεία ως σπουδαία αφού ο Γιώργος Σαββίδης θα καταφέρει αυτό που πολλοί θεωρούσαν ακατόρθωτο και δεν είναι άλλο από το να ηγηθεί της ομάδας του δικεφάλου!

Η ΑΕΚ ψάχνει απεγνωσμένα το πρώτο της επαγγελματικό πρωτάθλημα όμως η πρώτη χρονιά του Γιώργου δεν σημαδεύεται με αυτό το γεγονός αφού η Λάρισα κάνει το θαύμα και κόβει πρώτη το νήμα αφήνοντας τον «δικέφαλο» στη δεύτερη θέση. Ο Σαββίδης όμως με την ωριμότητα και την σοβαρότητα του κλέβει τις καρδιές όλων με αποτέλεσμα η επόμενη χρονιά να τον βρει με το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο μπράτσο! Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς δημιουργεί ένα σύνολο έτοιμο να πατήσει κορυφή και αυτό γίνεται την αμέσως επόμενη χρονιά (88-89) και ο Κύπριος αρχηγός σηκώνει μετά από δέκα χρονιά το τίτλο του πρωταθλητή στους ουρανούς της Νέας Φιλαδέλφειας.

Η παρουσία του καταλυτική με τους φίλους της ΑΕΚ να αρχίζουν να τον λατρεύουν και να του κολλούν το προσωνύμιο «Κουμπάρος» ενώ παράλληλα  κάνει χιλιάδες Κυπρίους να υποστηρίζουν την ομάδα της Κωνσταντινούπολης. Μένει στους «κιτρινόμαυρους» μέχρι το καλοκαίρι του 1992 αφού προηγούμενος πανηγυρίζει ακόμη ένα τίτλο πρωταθλήματος. Παραδίδει το περιβραχιόνιο στον Στέλιο Μανωλά και κατηφορίζει και πάλι για το νησί αφήνοντας ανεξίτηλο το σημάδι του ανά το Πανελλήνιο και όχι μονό αφού και στα Ευρωπαϊκά παιγνίδια του «δικεφάλου» διέπρεψε και καταχειροκροτήθηκε από τους πάντες.

Επιστροφή και τίτλος…
Με την «στάμπα» του καλύτερου Κύπριου ποδοσφαιριστή επιστρέφει στην Ομόνοια κάνοντας τους χιλιάδες φίλους της να τρίβουν τα χεριά τους από ικανοποίηση. Μετά από ένα συγκλονιστικό μαραθώνιο η Ομόνοια κερδίζει στο τελευταίο παιγνίδι τον Απόλλωνα με 2-0 ( ήθελε μόνο νίκη για να στεφθεί πρωταθλήτρια) και κατακτά το τίτλο. Ο Γιώργος Σαββίδης πανηγυρίζει έξαλλα αυτό το πρωτάθλημα, που έμελε να είναι και το τελευταίο της καριέρας του αφού όσο και αν προσπάθησε το «τριφύλλι» χρειάστηκε μια περίπου δεκαετία για να γευτεί και πάλι το πρωτάθλημα και ο «Κουμπάρος» δεν ήταν εκεί για να το πανηγυρίσει αφού με το τέλος της ποδοσφαιρικής περιόδου 95-96 αποφασίζει να κρεμάσει τα παπούτσια με μια πλούσια συλλογή από διακρίσεις τόσο ατομικές όσο και συλλογικές να τον συνοδεύουν.

Ένα αξιοζήλευτο… παλμαρέ
Συγκεκριμένα σε 283 συμμετοχές με την Ομόνοια κέρδισε 6 πρωταθλήματα, 3 κύπελλα, 2 νταμπλ και 6 ασπίδες πετυχαίνοντας 120 τέρματα ενώ φορώντας την φανέλα της ΑΕΚ  γεύτηκε την χαρά δυο πρωταθλημάτων. Tην περίοδο 84-85 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος με 24 γκολ. Tο 85 αναδείχθηκε από την EAK «καλύτερος ποδοσφαιριστής» της χρονιάς. Μεγάλη η προσφορά του και στις εθνικές μας ομάδες όπου αγωνίσθηκε 46 φορές στους άνδρες, σημειώνοντας δυο γκολ και από μία φορά στους Νέους και στις Ελπίδες.

Απ’ το γήπεδα στους πάγκους...
Όπως το προστάζει πολλές φόρες η μοίρα για τους μεγάλους ποδοσφαιριστές δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από το να γίνουν κάποια μέρα προπονητές. Έτσι και για τον Γιώργο Σαββίδη. Ξεκινώντας ή καλύτερα κάνοντας την διατριβή του σε ομάδες μικροτέρων κατηγοριών ήρθε ή ώρα και η στιγμή κατά μεσοίς της ποδοσφαιρικής περιόδου 2001-2002 να βρεθεί και πάλι στα σαλόνια του Παγκυπρίου ποδόσφαιρου αυτή την φορά καθισμένος στο πάγκο. Ήταν η περίοδος, που το «κολλητάρι» του στη ΑΕΚ Αθηνών Τόνι Σαβέφσκι κατηφόριζε προς Κύπρο μεριά για να αναλάβει την τύχη του Απόλλωνα. Ο Σκοπιανός ζήτησε για βοηθό του τον Γιώργο και αυτός χωρίς κανένα ενδοιασμό δήχθηκε. Μαζί πορεύτηκαν και στην Ομόνοια την επόμενη χρονιά καταφέρνοντας μάλιστα να κερδίσουν το τίτλο του πρωταθλήματος ένας τίτλος που έμελλε να ήταν και ο τελευταίος μέχρι στιγμής για τους «πράσινους» της Λευκωσίας.

Ο χρόνος πέρασε οι οποίες πληγές και αν ανοίχτηκαν στο παρελθόν επουλώθηκαν και πλέον ο Γιώργος Σαββίδης βρίσκεται και πάλι στις επάλξεις με την διοίκηση της Ομονοίας να παίρνει την απόφαση να προχωρήσει τα ηνία της τεχνικής ηγεσίας στο άνθρωπο δοξάστηκε και αγαπήθηκε παθολογικά όσοι λίγοι  από τους φίλους του τριφυλλιού…Για να δούμε αν τελικά είναι αυτός, που τόσα χρόνια περίμεναν όλοι στο Ηλίας Πούλλος για να τους οδηγήσει και πάλι στη γη της επαγγελίας…   

Του Άθου Παπαμιχαήλ