Όποιο απ’ τα δύο και αν προτιμάτε η ουσία δεν αλλάζει αφού οι παράγοντες μας με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αλλάζουν τους προπονητές σαν τα πουκάμισα. Σίγουρα υπάρχουν περιπτώσεις που μια αλλαγή είναι επιβεβλημένη απόφαση αλλά το να διώχνεις, βέβαια υπήρχαν μεμονωμένες περιπτώσεις που το διαζύγιο ήταν από κοινού, 12 τεχνικούς σε ένα πρωτάθλημα 14 ομάδων μέχρι τα μέσα της σεζόν δεν είναι και ότι πιο σύνηθες.

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως οι τρεις εκ των τεσσάρων προπονητών που δεν έχουν φύγει ακόμη, Ρόνι Λέβι – Ανόρθωση, Ιβάν Γιοβάνοβιτς – ΑΠΟΕΛ και Ραν Μπεν Σιμόν – ΑΕΚ, οι ομάδες τους είναι στην πρώτη τριάδα. Ο τέταρτος, και αυτό γεννάει και απορίες για την κυπριακή νοοτροπία, είναι ο Νίκος Νικολάου της Αγίας Νάπας του οποίου η ομάδα είναι στα χαμηλά διαζώματα.

Να πούμε πως μέχρι τώρα 10 ομάδες έχουν αλλάξει τεχνικούς, Εθνικός και ΑΕΠ άλλαξαν από δύο φόρες, ενώ οι μοναδικοί που πήγαν σε δύο διαφορετικές ομάδες είναι ο Νεόφυτος Λάρκου, Ομόνοια και Αλκή, και ο Νίκκι Παπαβασιλείου, Ολυμπιακό και Απόλλωνα. Επίσης έφυγαν οκτώ Κύπριοι τεχνικοί και έχουν έρθει έξι ενώ παρελθόν από τους πάγκους είναι ο περσινός πρωταθλητής με την ΑΕΛ, Πάμπος Χριστοδούλου, και ο περσινός κάτοχος του κυπέλλου με την Ομόνοια, αλλά και του φετινού σούπερ καπ, Νεόφυτος Λάρκου.

Διαβάστε αναλυτικά το αφιέρωμα του Protathlima.com στους προπονητές που έχουν φύγει και στους προπονητές που έχουν έρθει με την βαθμολογική σειρά που βρίσκονται σήμερα οι ομάδες τους.

Πάμπος Χριστοδούλου(ΑΕΛ): Πρωτάθλημα μετά από 44 χρόνια, με μικρότερο μάλιστα μπάτζετ απ’ τους υπόλοιπους συνδιεκδικητές του τίτλου, τελικό κυπέλου και εν τέλει ομίλοι του Europa league. Αυτά είναι τα απίστευτα κατορθώματα του Πάμπου Χριστοδούλου με την ΑΕΛ στον ενάμιση περίπου χρόνο που κάθισε στον πάγκο της.



Ο Κύπριος τεχνικός, που σε 38 παιχνίδια πρωταθλήματος πέτυχε: 23 νίκες, 11 ισοπαλίες και τέσσερις ήττες, έφυγε από την λεμεσιανή ομάδα μετά από σύγκρουση του με τον πρόεδρο της ομάδας, κ. Ανδρέα Σοφοκλέους. Η χρησιμοποίηση του Μιγκέλ ενώ είχε κάρτες (η περιβόητη υπόθεση που τράβηξε καιρό στις δικαστικές αίθουσες), οι τρεις ισοπαλίες σε έξι παιχνίδια και η βαριά ήττα με 5-1 από την Μαρσέιγ στην Γαλλία ήταν μερικές από τις αφορμές για να απομακρυνθεί από τον «γαλαζοκίτρινο» πάγκο ο πιο πετυχημένος τεχνικός στην σύγχρονη ιστορία της ΑΕΛ.
 
Κανείς βέβαια δεν μπορεί να τον αμφισβητήσει αφού με τις εξαιρετικές και τακτικές του μετεγγραφές έκανε την ΑΕΛ, και πάλι, μεγάλη ομάδα ενώ βρέθηκε 10 λεπτά μακριά απ’ τους ομίλους του Champions league (δέχθηκε δύο γκολ στα τελευταία στάδια από την Άντερλεχτ και έμεινε με την χαρά του Europa league). Επίσης ήταν ίσως ο πιο αγαπητός άνθρωπος για την «γαλαζοκίτρινη» εξέδρα αφού το όνομα του είχε γίνει σύνθημα στα χείλη των οπαδών της ΑΕΛ.

Ζόρζε Κόστα (ΑΕΛ): Δύο μέρες μετά (22/8) τον επεισοδιακό, όπως εξελίχθηκε, αγώνα κόντρα στην Σαλαμίνα (20/8) ανακοινώθηκε το απρόσμενο διαζύγιο με τον κ.Χριστοδούλου και το βράδυ της ίδιας ημέρα αφίχθηκε στην Κύπρο ο κ. Κόστα. Βιαστική, ίσως, απόφαση από τον κ. Σοφοκλέους αλλά οι υποχρεώσεις έτρεχαν και η ομάδα είχε ανάγκη από ένα προπονητή-όνομα.



Ο Ζόρζε Κόστα δούλεψε με επιτυχία σε μεγάλους συλλόγους του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου (βλέπε Μπράγκα και Κλούζ) ενώ είχε ήδη φτιάξει το  όνομα του σαν ποδοσφαιριστής κατακτώντας το Champions league το 2004 με την Πόρτο του Ζοζέ Μουρίνιο και κάνοντας μεγάλη καριέρα στην Εθνική Πορτογαλίας. Όπως φάνηκε ο Πορτογάλος τεχνικός δεν χρειάστηκε ιδιαίτερη προσαρμογή, περισσότεροι απ’ τους μισούς παίκτες είναι ισπανόφωνοι, αφού λίγα 24ωρα μετά την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας έκανε την ομάδα να παίζει όπως αυτός θέλει.

Κράτησε την ΑΕΛ στα υψηλά επίπεδα που την άφησε ο προκάτοχος του και παιχνίδι με παιχνίδι προσπαθεί να εξελίξει την αγωνιστική εικόνα της ΑΕΛ. Υπήρξαν εξαιρετικές στιγμές (νίκη με 3-2 στο ΓΣΖ επί της ΑΕΚ, πρώτη νίκη στους ομίλους του Europa με 3-0 κόντρα στην Μαρσέιγ αλλά και 1-1 με την πρωτοπόρο Ανόρθωση μέσα στο «Παπαδόπουλος») αλλά και κακές στιγμές (1-1 με Εθνικό και ΕΝΠ στο ΓΣΠ). Η ουσία όμως είναι πως ο Ζόρζε Κόστα έχει δείξει πάρα πολύ καλά στοιχεία μέχρι τώρα και φαίνεται πως σε βάθος χρόνου θα αφήσει το στίγμα του χαραγμένο στην συνείδηση των φίλων της ΑΕΛ.

Νεόφυτος Λάρκου(Ομόνοια): Δύο χρόνια περίπου στο τιμόνι των «πρασίνων», δύο κύπελλα, ένα σούπερ καπ αλλά...Αυτό το αλλά στοίχησε στον κ. Λάρκου αφού δύο χρόνια που η Ομόνοια χτύπησε την πόρτα των ομίλων του Europa league την βρήκε κλειστή. Κανένας δεν μηδένισε την προσφορά του Κύπριου τεχνικού, άλλωστε πολλοί ήταν αυτοί στο Δ.Σ. της Ομόνοιας που τον ήθελαν να μένει, αλλά η φυγή του θεωρήθηκε πως θα ήταν το καλύτερο φάρμακο στην ανοιχτή πληγή, και αγωνιστικά και οικονομικά, που είχε περιέλθει το σωματείο.



Ουσιαστικά ο Νεόφυτος Λάρκου πλήρωσε τον άδοξο αποκλεισμό από τον Ερυθρό Αστέρας και η ισοπαλία στο Δασάκι με τον Εθνικός ήταν απλά η αφορμή. Η φυγή παικτών όπως οι Γιωργαλλίδης, Κασέκε, Αλωνεύτης, Μακρίδης και Κωνσταντίνου, αλλά και οι δύο απανωτοί αποκλεισμοί από Σάλσμπουργκ και Ερυθρό Αστέρα αντίστοιχα ήταν ίσως τα μεγαλύτερα προπονητικά λάθη στην καριέρα του Λάρκου στην Ομόνοια αλλά ουδείς αλάνθαστος.

Τόνι Σαβέφσκι(Ομόνοια): Ταπεινός, πρωταθλητής το 2003 με την Ομόνοια, δουλευταράς, άριστος γνώστης του αντικειμένου αλλά και της Κυπριακής πραγματικότητας και «φτηνός». Τι άλλο να ζητήσει κανείς για να προσλάβει ένα προπονητή; Αυτά ήταν τα κριτήρια που έθεσε η διοικούσα επιτροπή της Ομόνοιας και ο Τόνι ήταν ο μοναδικός που τα πληρούσε. Ο άλλοτε θρύλος της ΑΕΚ Αθηνών επέστρεψε μετά από χρόνια στην ομάδα που αγάπησε και αγαπήθηκε για να την βοηθήσει στην πιο δύσκολη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της.



Μπορεί το ξεκίνημα για τον κ. Σαβέφσκι να μην ήταν το ιδανικό (ισοπαλία 0-0 με το ΑΠΟΕΛ και ήττα με 2-0 απ’ την Ανόρθωση) αλλά στη συνεχεία κατάφερε να περάσει το μήνυμα που ήθελε στους παίκτες του. Πλέον η Ομόνοια με το 5 Χ 5 που πέτυχε είναι ίσως η πιο φορμαρισμένη ομάδα στην Κύπρο αυτή την περίοδο και συνεχίζει την αντεπίθεση της. Για τετράδα; Για κάτι περισσότερο; Κανείς δεν ξέρει. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Σκοπιανός τεχνικός συμβαδίζει με τα «θέλω» της Ομόνοιας και την οδηγεί σαν σωστός καπετάνιος. Με συνέπεια και ασφάλεια.

Τζωρτζ Μπέρλι (Απόλλωνας): Όταν ανακοινωνόταν ο κ. Μπέρλι από την διοίκηση του Απόλλωνα το όνομα του προκάλεσε αίσθηση αφού μιλάμε για προπονητή που πέρασε απ’ τους πάγκους ομάδων της Premier league (μεγαλύτερη του επιτυχία η 5η θέση με την Ίπσουιτς την σεζόν 2000-2001 και η ανάδειξη του ως κορυφαίου τεχνικού στο νησί) ενώ εξέλιξε σαν παίκτες τους Γουόλκοτ και Μπέιλ.



Ο πρώην τεχνικός της Εθνικής Σκωτίας ήρθε στο νησί μας για αυτούς τους λόγους. Για να οδηγήσει σταδιακά τον Απόλλωνα στα ψηλά της βαθμολογίας και να αξιοποιήσει το άφθονο ταλέντο που υπάρχει στις ακαδημίες του. Δυστυχώς όμως για τον ίδιο δεν κράτησε πολύ η κολόνια του και δύο αγωνιστικές μετά την έναρξη του πρωταθλήματος εκδιώχθηκε κακήν κακώς για εξωαγωνιστικούς λόγους. Στα δύο παιχνίδια που κάθησε στον πάγκο της λεμεσιανής ομάδας κέρδισε τον Εθνικό Άχνας στην πρεμιέρα με 2-0 και έχασε από την ΑΕΚ με το ίδιο ακριβώς σκορ.

Νίκκι Παπαβασιλείου (Απόλλωνας): Θα μπορούσε ο κ. Κίρζης να ψάξει την ευρωπαϊκή αγορά ή και την εγχώρια με ένα πιο «βαρύ» όνομα αλλά ο ίδιος προτίμησε να φέρει ένα «παιδί» του Απόλλωνα, τον Νίκκι Παπαβαιλείου. Ο Κύπριος τεχνικός, ο οποίος ξεκίνησε την καριέρα του απ’ τους γαλάζιους και αγωνίστηκε αργότερα για μια τετραετία (1996-2000) ανέλαβε τον Απόλλωνα λίγο πριν την τρίτη αγωνιστική και κατάφερε σε 13 παιχνίδια να κάνει 7 νίκες και τρεις ισοπαλίες, ενώ οι τρεις ήττες ήταν με τους πρωτοπόρους Ανόρθωση, ΑΠΟΕΛ και ΑΕΚ.



Μπορεί να μην έκανε αυτός την επιλογή των παικτών και να πήρε μια έτοιμη ομάδα αλλά κατάφερε να περάσει στους παίκτες την δική του φιλοσοφία και να κάνει τον Απόλλωνα να διεκδικεί τη νίκη με κάθε αντίπαλο και σε κάθε έδρα. Το 4-4-2 που εφάρμοσε στα πλείστα παιχνίδια έφερα τα επιθυμητά αποτελέσματα αφού η ομάδα πέρα από τους τρεις βαθμούς έπαιξε και ελκυστικό ποδόσφαιρο. Η μέχρι τώρα επιλογή του Νίκου Κίρζη αποφέρει καρπούς ενώ ο Νίκκι από την πλευρά του δείχνει πως είναι ο προπονητής που μπορεί να «χτίσει» τον Απόλλωνα των επόμενων χρόνων.

Μάριος Κωνσταντίνου (Δόξα): Ο Κύπριος τεχνικός ανήκει στην κατηγορία των προπονητών που περισσότερο αδίκησαν την ομάδα τους και τον εαυτό τους παρά το αντίθετο. Έφτιαξε ομαδάρα, για τους στόχους και τα οικονομικά δεδομένα της Δόξας, με εξαιρετικούς παίκτες αλλά δεν κατάφερε ποτέ να πάρει το μάξιμουμ των δυνατοτήτων τους.



Οι συνθήκες εργασίας ήταν πολύ καλές και δημιούργησε μια ομάδα νεαρών και εξελίξιμων ποδοσφαιριστών με κολόνες τους Νέγκρι, Τόι, Καστανέιρα και Φερνάντες που είναι οι μοναδικοί που έχουν περάσει τα πρώτα άντα, ενώ υπάρχουν και οι φιλόδοξοι Φοφανά και Τροϊτέιρο. Η Δόξα δεν έκανε την καλύτερη εκκίνηση, έξι ήττες και μια μόλις νίκη, αλλά η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τον Μάριο Κωνσταντίνου ήταν ο αποκλεισμός-σοκ από την πρώτη φάση του κυπέλου (ηττήθηκε μέσα στο «Αμμόχωστος» από την Αναγέννηση Δερύνειας).

Λούκας Χατζηλούκας (Δόξα): Ότι δεν κατάφερε να κάνει ο προκάτοχος του το έκανε ο κ. Χατζηλούκας και μάλιστα με εντυπωσιακό τρόπο. Ανέλαβε μια ομάδα αποκλεισμένη από το κύπελλο, τελευταία στον βαθμολογικό πίνακα με τρεις βαθμούς και σε μέσα σε κάτι λιγότερο από δύο μήνες την ανέβασε στην έβδομη θέση με 17 βαθμούς. Απίστευτο; Μάλλον, αλλά ο Κύπριος τεχνικός με σκληρή δουλειά και προπαντός με σωστή αξιοποίηση του υλικού έκανε μια ομάδα που ήταν φαβορί για να πάει διαβάθμιση να παίζει εξαιρετικό ποδόσφαιρο και να είναι στο δεύτερο γκρουπ με απόσταση ασφαλείας από τους διώχτες της.



Σίγουρα η ομάδα δεν ήταν δική του αλλά, όσο δύσκολο είναι να φτιάξει κανείς μια ομάδα από την αρχή, τόσο δύσκολο είναι να πάρει το 100% από παίκτες που δεν είναι «δικοί» του. Οι 14 βαθμοί, τέσσερις νίκες, δύο ισοπαλίες και δύο ήττες, που πήρε αλλά και η σταθερότητα που δείχνει η προσφυγική ομάδα καθιστούν τον Λούκα Χατζηλούκα αναμορφωτή της. Αν του δοθεί χρόνος σίγουρα η Δόξα θα βρει στο πρόσωπό του την ασφάλεια που ζητάει στον πάγκο της.

Νίκκι Παπαβασιλείου(Ολυμπιακός): Κάτι τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα του Ολυμπιακού, χρωστούσαν και στον Νίκκι αρκετούς μισθούς, και κάτι η επιθυμία του Κύπριου τεχνικού να πάει στον Απόλλωνα έφεραν την κοινή λύση της συνεργασίας των δύο πλευρών. Μια συνεργασία που άρχισε πέρυσι προς το τέλος του πρωταθλήματος και είχε ως αποτέλεσμα την παραμονή των «μαυροπρασίνων» στην πρώτη κατηγορία.



Φέτος ο Ολυμπιακός με τον κ. Παπαβασιλείου στο τιμόνι του κάλυψε από την πρώτη κιόλας αγωνιστική το -3 που δέχθηκε απ’ τα κριτήρια της Ουέφα, κέρδισε 2-1 με ανατροπή μάλιστα τη Νέα Σαλαμίνα στο ΓΣΠ, και εν συνεχεία έφερε απρόσμενη ισοπαλία στο «Τάσσος Μάρκου» κόντρα στην Αγία Νάπα. Πάντως στον σχεδόν ένα χρόνο που ήταν ο Παπαβασιλείου στον Ολυμπιακό τα πράγματα δεν ήταν και τόσο ρόδινα αφού τεχνική ηγεσία και διοίκηση δεν είχαν και την πιο αρμονική σχέση. Μάλλον «βολεύτηκαν» και οι δύο με αυτό το διαζύγιο.

Ρένος Δημητριάδης (Ολυμπιακός): Η πρόσληψη του Ρένου Δημητριάδη ήρθε γάντι για τον κ. Σάββα αφού στο πρόσωπο του βρήκε ένα αξιόλογο κύπριο τεχνικό που μπορεί να βασιστεί πάνω του για χρόνια. Ο κ. Δημητριάδης έκανε φέτος ποδαρικό στην πρώτη κατηγορία και σύμφωνα με δηλώσεις του προέδρου του Εθνικού Άσσιας πολλοί θα εκπλαγούν με τις ικανότητες του Ρένου Δημητριάδη.



Μαζεύοντας εννέα βαθμούς σε δέκα παιχνίδια ανέβασε αισθητά τον Ολυμπιακό και πλέον τον οδηγεί με ασφάλεια μακριά από τυχόν δυσάρεστες περιπέτειες. Το πλεονέκτημα του Κύπριου κόουτς είναι ότι κατάφερε με ένα πολύ μικρό ρόστερ να φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα και σιγά-σιγά να προσπαθεί να βάζει όλο και περισσότερα παιδιά στην πρώτη ομάδα ούτως ώστε να βρουν σύντομα το νέο Πιέρο Σωτηρίου. Αν αναλογιστεί κανείς τις αντιξοότητες με τις οποίες δουλεύει ο κ. Δημητριάδης, μια την άλλη απεργούν οι παίκτες του λόγω ανεπάρκειας της διοίκησης να τους πληρώσεις, τότε μιλάμε σίγουρα για μια εξαιρετικά δύσκολη αποστολή που σταδιακά βγάζει εις πέρας.

Ζουβάνης Ζουβάνης (ΕΝΠ): Ένας γνήσιος Παραλιμνίτης, με θητεία στα μικρά κλιμάκια της Εθνικής μας ομάδας και άριστος γνώστης της κυπριακής πραγματικότητας έκανε φέτος ποδαρικό στην ΕΝΠ. Ο Ζουβάνης Ζουβάνης φάνταζε ο ιδανικός άνθρωπος για το φετινό πλάνο της παραλιμνίτικης διοίκησης, μειωμένο ρίσκο και ανάδειξη ταλέντων, αλλά όπως φάνηκε η υπομονή ήταν ελάχιστη. Με μια ήττα, βαριά μεν 0-5 αλλά από το ΑΠΟΕΛ, και δύο ισοπαλίες ο κ.Ζουβάνης βρέθηκε στο ταμείο ανεργίας.



Η ΕΝΠ επί εποχής Ζουβάνη ήταν η μοναδική ομάδα, μαζί με την ΑΕΛ, που κατάφερε να αποσπάσει βαθμολογικό κέρδος από την Ανόρθωση και μάλιστα μέσα στο «Αντώνης Παπαδόπουλος». Τελικά όπως φάνηκε η απώλεια βαθμών από την ΑΕΠ ήταν πιο σημαντική ώστε να μην του επιτρέψει να συνεχίσει το έργο του. Η «προίκα» που άφησε ο Κύπριος τεχνικός στην ομάδα του είναι η καθιέρωση των νεαρών Αρτυματά και Μουλαζίμη όπως και οι πολύ καλές μεταγραφές παικτών όπως οι Λεονάρντο, Μιλχάζες, Χογκ και η επάνοδος του Ανδρέα Κωνσταντίνου στην αγωνιστική δράση.

Τον Κάανεν (ΕΝΠ): Ο κ. Κάανεν ανέλαβε την ομάδα στις αρχές Οκτωβρίου αλλά στο Παραλίμνι βρισκόταν ένα μήνα πριν ως τεχνικός διευθυντής. Μάλιστα ο Ολλανδός κόουτς στην αρχικά ήταν αρνητικός να αναλάβει τα ηνία της ομάδας, η καθυστέρηση αυτή έφερε τη νίκη με 1-0 επί της Δόξας με τεχνικό τον Μάριο Καρρά, αλλά μετά από έντονες πιέσεις της διοίκησης είπε το πολυπόθητο «ναι».



Με την εμπειρία που έχει, και σαν προπονητής αλλά και σαν γνώστης της κυπριακής πραγματικότητας, κατάφερε σε μικρό χρονικό διάστημα να φτιάξει τα πράγματα στο Παραλίμνι και με σταθερά βήματα η ομάδα βρίσκεται εντός των στόχων της, 8η με 14 βαθμούς, και παράλληλα παίζει και καλό ποδόσφαιρο. Αν και στις αρχές αντιμετώπισε κάποια προβλήματα τόσο αγωνιστικά όσο και στον καταρτισμό της ιδανικής, γι’ αυτόν, ενδεκάδας εν τούτης ταίριαξε η φιλοσοφία του με την ομάδα και τα πάει περίφημα μέχρι στιγμής.

Νίκος Ανδρέου (Νέα Σαλαμίνα): Από βοηθός του Στηβ Κωνσταντινίδη την προηγούμενη σεζόν βρέθηκε εντελώς ξαφνικά να ηγείται αυτός της ομάδας. Η τεράστια καθυστέρηση της διοίκησης της Νέας Σαλαμίνας να βρει λύση στα οικονομικά μέσω επενδυτών έφερε το Νίκο Ανδρέου στο τιμόνι της τεχνική ηγεσίας αφού ο κ. Γεναγρίτης επιζητούσε τον άνθρωπου που θα τρέξει άμεσα τα μεταγραφικά και αγωνιστικά ζητήματα.



Η κληρονομιά όμως που είχε αφήσει ο Στηβ στον «ερυθρόλευκο» πάγκο ήταν πολύ βαρετή, όπως φάνηκε στην πορεία, για τον Κύπριο τεχνικό μιας και τα αποτελέσματα δεν ήταν αυτά που ανέμεναν όλοι στην ομάδα. Ο κ. Ανδρέου κάθισε 10 παιχνίδια στον πάγκο της ομάδας παίρνοντας μόλις πέντε βαθμούς ενώ το χειρότερο ήταν το θέαμα που πρόσφερε η ομάδα όπου στις πλείστες περιπτώσεις ήταν αποκαρδιωτική. Το χειρότερο όμως για το Νίκο Ανδρέου, και ίσως να του στοίχησε σε κάποια παιχνίδια, είναι η κακή σχέση που είχε με τους φίλους της ομάδας οι οποίοι δεν τον δέχθηκαν ποτέ.

Μίρσαντ Γιονούζ (Νέα Σαλαμίνα): Το πείραμα με το άγνωστο δεν πέτυχε για τους «ερυθρόλευκους» και έτσι στράφηκαν σε ένα από τους πιο γνωστούς και καλύτερους τεχνικούς των Σκοπίων των τελευταίων δεκαετιών, Μίρσαντ Γιονούζ. Με θητεία στις Ραμποτνίσκι και Πόμπεντα Πρίλεπ, της οδήγησε και τις δύο στο κύπελλο UEFA (με την δεύτερη μάλιστα έχει το ρεκόρ συνεχόμενων νικών, 15, στο τοπικό πρωτάθλημα) αλλά και στις Εθνικές ελπίδων και Ανδρών της χώρας του, ήταν ο πλέον κατάλληλος για να αναλάβει τη Νέα Σαλαμίνα.



Ήδη σε πέντε αγώνες κατάφερε να μαζέψει τους ίδιους βαθμούς απ’ τον προκάτοχο του, ο Γιονούζ όταν ανέλαβε η ομάδα είχε 5 βαθμούς και τώρα έχει 10, ενώ ενδεικτικά της αλλαγής που έχει γίνει είναι και τα πέντε γκολ που έχει ήδη πετύχει η ομάδα (τόσα είχε ομάδα στις προηγούμενες 10 αναμετρήσεις). Πλέον η Νέα Σαλαμίνα αναπνέει καλύτερα και μένει να δούμε αν οι αλλαγές που ζήτησε να γίνουν, ήδη έχει φέρει τους Αλίμι και Ρούγιοβιτς, σταθεροποιήσουν την ομάδα μακριά από την υποβιβασμό ή αποδειχθούν ανεπαρκείς και χαλάσουν ότι έχτισε στις τελευταίες αγωνιστικές.

Κωστάκης Καΐάφας (Αλκή): Παίκτης και στη συνέχεια προπονητής της Αλκής που αγαπήθηκε όσο λίγοι σ’ αυτό το χώρο από πρόεδρο ομάδας. Ο λόγος για τον προπονητής της ομάδας Κωστάκη Καΐάφα και τον πρόεδρο του σωματείου Νίκο Λίλλη. Μετά από την περσινή εκπληκτική πορεία της Αλκής ο κ. Λίλλης παραχώρησε τα «κλειδιά» της ομάδας στον νεαρό τεχνικό για να κάνουν την «αθάνατη» ακόμη καλύτερη. Με μετεγγραφές όπως οι Γιωργαλλίδης, Τσιρίλο, Κασέκε, Καφού και με το ήδη υπάρχον πολύ καλό ρόστερ ο καθένας θα πίστευε πως η επιθυμία του προέδρου θα γινόταν πραγματικότητα.



Τα πράγματα όμως δεν πήγαν και τόσο καλά για την Αλκή με το ξεκίνημα της να είναι απογοητευτικό. Ανά τακτά διαστήματα ο κ. Καΐάφας στηρίχθηκε από τον πρόεδρο αλλά τελικά ο πρώτος δεν άντεξε και μετά απ’ την οδυνηρή εντός έδρας ήττα με 0-2 από την Αγία Νάπα υπέβαλε την παραίτηση του για το καλό της ομάδας, όπως ο ίδιος είπε. Μια εξέλιξη που αναστάτωσε τον Νίκο Λίλλη, υπήρχαν σκέψεις να φύγει και ο ίδιος, αφού πίστευε πολύ στον Κύπριο τεχνικό και πως με διορθωτικές κινήσεις τον Ιανουάριο θα έφερναν και πάλι την ομάδα στον ίσιο δρόμο.

Νεόφυτος Λάρκου (Αλκή): Στην περίπτωση του Λάρκου συνέβη ότι και στου Κάανεν. Από τεχνικός διευθυντής ξανά προπονητής. Ο κ. Λάρκου ανέλαβε να βοηθήσει την Αλκή από άλλο πόστο αλλά λίγες μέρες μετά την πρόσληψη του σαν τεχνικός διευθυντής μετατέθηκε στο πόστο που ο ίδιος ξέρει καλύτερα. Του πρώτου προπονητή.



Είναι αδύνατο σε τρεις αγωνιστικές να αποδείξει αν μπορεί να τα καταφέρει ή όχι ο κ. Λάρκου, άλλωστε έχει δείξει με την θητεία του στην Ομόνοια το πόσο ικανός είναι, αλλά αν χαίρει της ίδιας εκτίμησης και σεβασμού που είχε ο προκάτοχος του σίγουρα θα έρθουν τα επιθυμητά αποτελέσματα. Πάντως στο ντεμπούτο του κόντρα στην ομάδα που στάθηκε η αφορμή για να φύγει απ’ την Ομόνοια, τον Εθνικό Άχνας, τα πήγε εξαιρετικά παίρνοντας τη νίκη με 2-0.

Νίκος Παπαδόπουλος (Εθνικός Άχνας): Η περσινή του πορεία με τον Εθνικό, κράτησε την ομάδα στην πρώτη κατηγορία, αλλά και το ότι έφερε παίκτες τους οποίους γνώριζε δεν προμήνυαν με τίποτα το φετινό ξεκίνημα του Εθνικού. Ο Νίκος Παπαδόπουλος «ξήλωσε» στην ουσία την περσινή ομάδα για να δημιουργήσει ένα νέο και ανταγωνιστικό σύνολο που εν τέλει φάνηκε ότι δεν του βγήκε.



Η αισθητή έλλειψη φορ περιοχής και οι μετεγγραφές που δεν πρόσφεραν τα αναμενόμενα, πέρα των Οσενί και Παΐσάο, ήταν το κομβικό σημείο ούτως ώστε η ομάδα σε πέντε αγώνες να έχει δύο βαθμούς. Επίσης οι μέτριες εμφανίσεις, με αποκορύφωμα την ήττα από την Αγία Νάπα, που είχαν ως αποτέλεσμα η ομάδα να βρίσκεται στα χαμηλά της βαθμολογίας ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και έφεραν τον Ελλαδίτη τεχνικό μακριά από τον πάγκο του Εθνικού Άχνας.

Νίκος Ανδρονίκου(Εθνικός Άχνας): Νίκος έφυγε, Νίκος ήρθε αλλά η εικόνα δεν άλλαξε. Ή για να ακριβολογούμε δεν άλλαξε όπως θα ήθελαν οι άνθρωποι του Εθνικού Άχνας. Οι δύο βαθμοί που είχε η ομάδα μετά το πέρας της 5η αγωνιστικής έγιναν έξι μετά την 12η,με τον Εθνικό να μένει προτελευταία θέση του βαθμολογικού πίνακα και η μοναδική ομάδα χωρίς νίκη.



Ο κ. Ανδρονίκου δεν κατάφερε να κάνει την διαφορά στην προσφυγική ομάδα και έτσι το Δ.Σ. αποφάσισε την αντικατάσταση του μία στροφή πριν την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου. Ο Κύπριος τεχνικός είχε την ατυχία να έχει στο πρόγραμμα του τέσσερα παιχνίδια με την ελίτ του κυπριακού ποδοσφαίρου, ΑΕΚ, ΑΕΛ, ΑΠΟΕΛ, Ανόρθωση, αλλά είχε και ομάδες στα μέτρα του, ΑΕΠ, ΕΝΠ, Δόξα, που σε κανένα απ’ αυτά τα παιχνίδια δεν κατάφερε να επιβληθεί του αντιπάλου του.

Στηβ Κωνσταντινίδης(Εθνικός Άχνας): Με αστραπιαίες κινήσεις και χωρίς να χρονοτριβεί η διοίκηση του Εθνικού Άχνας με επικεφαλής τον πρόεδρο Κίκη Φιλίππου αποφάσισε να δώσει τα κλειδιά της ομάδας στον Στηβ Κωνσταντινίδη. Η περσινή εκπληκτική του πορεία με τη Νέα Σαλαμίνα αλλά και το ότι είναι γνώστης της κυπριακής πραγματικότητας ήταν το «διαβατήριο» του για να επιλεχθεί από την διοίκηση της προσφυγικής ομάδας. Ο Στηβ είπε αμέσως το «ναι», ήθελε εδώ και καιρό να επιστρέψει στου πάγκους, και ανέλαβε μια από τις πιο δύσκολες αποστολές που θα μπορούσε να έχει.



Άλλωστε ο Αγγλοκύπριος τεχνικός δεν ήταν ποτέ μαθημένος στα εύκολα και έδειξε πως δεν τον φοβίζουν τέτοιες προκλήσεις. Χρονικά είναι ο τελευταίος προπονητής που αναλαμβάνει ομάδα στην πρώτη κατηγορία του πρωταθλήματος μας και σίγουρα θέλει περισσότερη πίστωση για να φανεί αν είναι ο κατάλληλος. Το ντεμπούτο του δεν ήταν το ιδανικότερο, ήττα στο «Δασάκι» με 0-2 από την Αλκή, αλλά βελτίωσε άμεσα τις αδυναμίες της ομάδας και απέσπασε τον βαθμό από τον φορμαρισμένο Απόλλωνα, πάλι στο ίδιο γήπεδο. Στην πρώτη του έξοδο, σαν προπονητής του Εθνικού, έχασε στο ΓΣΠ από την Ομόνοια με 2-1 με την ομάδα να δείχνει, στο δεύτερο ημίχρονο, αισθητή βελτίωση.

Όπως φαίνεται μέχρι τώρα το μυστικό για την επιτυχία του κ. Κωνσταντινίδη κρύβεται στις μετεγγραφές που θα γίνουν και κατά πόσο θα πετύχουν αφού η ομάδα έδειξε πως δεν είναι τόσο άσχημα όσο μαρτυράει η βαθμολογική της θέση. Απλά λείπουν οι παίκτες που θα κάνουν την διαφορά και μένει να δούμε αν θα αποκτηθούν.

Γιάννης Τοπαλίδης(ΑΕΠ): Πολλοί θα απορούν πως γίνεται να φεύγει ένας προπονητής που έχει πάρει έντεκα ολόκληρους βαθμούς στο γήπεδο στις οκτώ πρώτες αγωνιστικές. Η απάντηση όμως είναι απλή και γι’ αυτό αναφέραμε το γήπεδο. Από τους έντεκα που πήρε η ΑΕΠ οι εννέα(!!!) έχουν αφαιρεθεί λόγω οικονομικών προβλημάτων.



Όλος αυτός ο πρόλογος είναι για τον Γιάννη Τοπαλίδη, τον προπονητή που, μετά τον Πάμπο Χριστοδούλου, μάζεψε του περισσότερους βαθμούς εντός γηπέδου πριν φύγει. Ο Ελλαδίτης τεχνικός έκανε μια εξαιρετική ομάδα με την δουλειά του στην Πάφο αλλά η τραγική οικονομική κατάσταση που επικρατεί στο σωματείο δεν του επέτρεψαν να δουλέψει άλλο.  Έτσι, αμέσως μετά τον αγώνα κόντρα στην ΑΕΚ(3/12) όπου ηττήθηκε η ομάδα του με 0-3, πήρε την απόφαση να αποχωρήσει από την ΑΕΠ μη μπορώντας να αντέξει άλλο αυτή την κατάσταση.

Οράσιο Γκονζάλβες(ΑΕΠ): Τι να προλάβει να διορθώσει κι αυτός ο έρημος; Δύο παιχνίδια κόντρα στους μεγάλους της Λεμεσού εφτά γκολ παθητικό και κανένας βαθμός. Απογοητευτική επίδοση ναι για τον κ. Γκονζάλβες αλλά κανείς δεν μπορεί να κριθεί ούτε αρνητικά ούτε θετικά μέσα σε δύο εβδομάδες δουλειάς. Ο Πορτογάλος τεχνικός μπορεί σε λίγο καιρό να μην θυμάται ούτε ο ίδιος ότι πέρασε από την Πάφο αλλά προς το παρών κρατάει τα σκήπτρα του προπονητή με τον λιγότερο χρόνο σε πάγκο ομάδας μας, έκατσε στο νησί μας κάτι περισσότερο από δύο βδομάδες, και μέχρι το τέλος της σεζόν θα τον θυμόμαστε εμείς.



Σάσα Γιοβάνοβιτς(ΑΕΠ): Στην τρίτη απόπειρα της να βρει μόνιμο προπονητή για τον πάγκο της η ΑΕΠ προτίμησε την λαϊκή έκφραση «παπούτσι απ’ τον τόπο σου». Μπορεί ο Σάσα Γιοβάνοβιτς να μην είναι εκ γενετής Παφίτης αλλά αγάπησε και αγαπήθηκε απ’ την ομάδα όσο κανείς άλλος την τελευταία δεκαετία. Σαν ποδοσφαιριστής έβγαλε αμέτρητες φορές τα κάστανα απ’ την φωτιά, 50 γκολ σε 81 εμφανίσεις με την Παφιακή ομάδα, και τώρα μένει να αποδείξει αν μπορεί να αντεπεξέλθει εξίσου καλά και σαν προπονητής.



Μέχρι τώρα δεν φαίνεται να βρίσκει λύσεις για να παίρνει τους βαθμούς η ομάδα του αλλά σίγουρα είναι πολύ νωρίς για να κριθεί και χρειάζεται χρόνο και μετεγγραφές. Το δεύτερο είναι δύσκολο, δεδομένων των οικονομικών προβλημάτων που ταλανίζουν το σωματείο, και ως εκ τούτου οι λύσεις θα πρέπει να έρθουν εκ των έσω.

Αφιέρωμα: Λοΐζος Ζωγράφος